ZAMEK W ŁĘCZYCY – wybudowany przez króla Kazimierza Wielkiego najprawdopodobniej w latach 1357-1370 jako rezydencja królewska.
Zamek wzniesiono na sztucznym wzniesieniu otoczonym fosą, która zasilana była wodami przepływającej niedaleko rzeki Bzury. Niemal w całości został zbudowany z czerwonej cegły, osadzony na kamiennych fundamentach. W pierwotnej wersji warownię usytuowano na planie czworokąta o wymiarach 43x44x59x66 m i łącznej powierzchni 2600 m². Całość otoczona była murem o wysokości 10 m, z potężną, zwieńczoną blankami, ośmiokątną wieżą w południowo-zachodnim narożu. Na zachodniej ścianie znajdowała się czworoboczna wieża bramna, z więzieniem w dolnej części i pomieszczeniem strażniczym nad sama bramą. Na dziedzińcu zbudowano dwukondygnacyjny budynek mieszkalny, przylegający do wschodniej i południowej części murów (w chwili obecnej, w tym miejscu znajduje się wzniesiona w XIX wieku Prochownia). W dolnych salach tego budynku odbywały się posiedzenia Rady Królewskiej, a w późniejszych czasach sądu grodzkiego. Wyżej, na piętrze znajdował się spichlerz oraz zbrojownia.
W swoich murach gościł trzech polskich królów: Władysława Jagiełłę, Kazimierza Jagiellończyka i Zygmunta III Wazę.
Jagiełło przebywał tutaj 36 razy. Powodem tak częstych wizyt monarszych były sprawy państwowe (najczęściej sądy), wojny z Zakonem Krzyżackim i Zjazdy Generalne. W 1406 r. zamek spłonął razem z miastem. Został jednak szybko wyremontowany i już latem 1409 r. dwukrotnie gościł w swoich murach polskiego monarchę. Po klęsce rycerzy zakonnych na polach Grunwaldu w dniu 15 lipca 1410 r. część znamienitych jeńców krzyżackich i zagranicznych gości posiłkujących Zakon została osadzona pod strażą w zamku łęczyckim, gdzie czekali na wykup.
Pożary w latach 1462 oraz 1484 doprowadzają zamek do częściowej ruiny w której pozostaje aż do połowy następnego wieku, kiedy starosta Jan Lutomierski, podskarbi koronny, kupił go i przebudował w luksusową rezydencją. W 1655 roku zamek zostaje zdobyty przez wojska szwedzkie a w roku następnym, 1656 po krwawym szturmie wojsk Jana Kazimierza zamek zostaje odbity, a przy tym zostaje mocno uszkodzony. Po wojnie dzięki miejscowej szlachcie, zamek częściowo zostaje odbudowany, jednak już na początku XVIII wieku kolejne działania wojenne spowodowały kolejne zniszczenia z których zamek już się nie podniósł i pozostał w stanie ruiny którą w 1769 roku zdobył w walce z konfederatami barskimi rosyjski generał Drewicz. Wkrótce potem zamek zostaje całkowicie opuszczony, jedynie w 1779 roku wyremontowano wieżę, jednak niedługo potem w 1788 roku z braku prac zabezpieczających zawalił się budynek bramny.
Po rozbiorze Polski Łęczyca wraz z zamkiem przechodzi pod panowanie Prus, którzy z zamku oraz miasta próbują zrobić twierdzę obniżono m.in. mury i wykuto w murze nową bramę jednak twierdza w pierwotnym planie nigdy nie powstała. W 1815 roku zamek przejęła Komisja Wojny Królestwa Polskiego na cele magazynowe oraz laboratorium prochowe. Od roku 1831 warownia przeszła pod zarząd burmistrza Łęczycy, który potraktował ją jako źrródło materiału budowlanego i w ciągu kilku lat została częściowo rozebrana. Warownie rozebrano by prawdopodobnie całą, jednak dzięki interwencji nieznanych wpływowych ludzi, zarząd miejski został zmuszony do zaniechania rozbiórki i sprzedaży materiału budowlanego, dzięki temu zamek dotrwał do naszych czasów. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku ruiny częściowo zabezpieczono, a w latach 1964-76 zamek odbudowano i utworzono w nim muzeum.