PAŁAC IZRAELA POZNAŃSKIEGO - (jednego z trzech łódzkich królów bawełny) nazywany „łódzkim Luwrem”, to największa rezydencja fabrykancka w Polsce. Neobarokowa budowla zajmuje cały narożnik ulic Zachodniej i Ogrodowej, przy której wznoszą się potężne mury dawnej fabryki Poznańskiego (dziś największe w Europie centrum kulturalno-rozrywkowo-handlowe Manufaktura) i robotnicze domy.
Pałac zaprojektowany był pierwotnie jako obiekt reprezentacyjno-handlowy i mieszkalny. Projekty i realizacja budowy i rozbudowy rezydencji przeszły długą drogę. Od momentu zakupienia przez Poznańskiego w 1887 r. narożnej kamienicy o skromnej elewacji i budynku magazynowego do wielokrotnych przekształceń w latach 1888-1903. Monumentalny, rezydencjalny charakter siedziby podkreślają zarówno dekoracje wewnątrz, jak i na dachu oraz na zewnętrznej elewacji. Na piętrze budynku możemy obejrzeć reprezentacyjną salę jadalną, salę balową z lustrzanymi ścianami, apartamenty mieszkalne, pokój karciany i bilardowy. Paradna klatka schodowa o secesyjnym wystroju prowadzi na parter, gdzie w latach 90. XIX wieku był kantor, biura, gabinet właściciela. Na piętrze znajdowały się – apartament mieszkalny, pokoje gościnne oraz-przykryty szklanymi kopułami ogród zimowy. Na poddaszu usytuowane były pokoje dla służby. Pomieszczenia mają wspaniałe dekoracje, kryształowe lustra, ozdobne kominki, piękne malowidła, witraże, sztukaterie i żyrandole.
W okresie międzywojennym w budynku umieszczono biura Urzędu Wojewódzkiego. Nastąpiły kolejne przebudowy, które zapoczątkowały okres degradacji i zubożenia pierwotnego wyglądu pałacu. W 1934 r. zlikwidowano ogród zimowy, a w okresie okupacji hitlerowskiej /1942 r./ przerobiono sień i generalnie przebudowano sale w skrzydle południowym (m.in. salę balową). Dalszych zmian dokonał powojenny użytkownik, którym ponownie został Urząd Wojewódzki. W latach 50-tych dobudowane zostało skrzydło północne, które zamknęło i w znacznym stopniu zmniejszyło ogród pałacowy.
Od 1975 r. nowo powstałe Muzeum Historii Miasta Łodzi rozpoczęło długotrwałą przebudowę renowację, rewaloryzację i konserwację w trosce o przywrócenie pałacowi dawnej świetności. W wyniku prowadzenia prac konserwatorskich, w miarę przejmowania przez Muzeum kolejnych zabytkowych sal pałacu, pomieszczenia odzyskały w dużej mierze dawny wygląd. Dokładano starań, by utrzymać, a właściwie przywrócić atmosferę wnętrza, wyposażając ją zabytkowymi meblami, dekorując zrekonstruowanymi tkaninami XIX wiecznymi, zdobiąc ściany malarstwem wybitnych przedstawicieli łódzkich środowisk plastycznych różnych kultur, rzeźbami zdobiącymi salony łódzkiej burżuazji, a także pięknymi zastawami stołowymi, srebrami i unikalnym szkłem artystycznym. Wszystko po to, aby przywrócić atmosferę panującą w siedzibach rodowych łódzkich fabrykantów. Rezydencje fabrykanckie to nie tylko salony, ale także pomieszczenia związane z pracą służby. Kuchnia, magiel, pralnia – te wnętrza, zachowując znamienny koloryt, urządzono z pietyzmem. W jednym z pomieszczeń odtworzona została historia rodziny Poznańskich, inne sale poświęcono wybitnym łodzianom, takim jak Artur Rubinstein, Karol Dedecius, Julian Tuwim, Jan Karski. W pałacu odbywają się bale i koncerty, organizowane są wystawy, odczyty, spotkania autorskie i sesje naukowe.