PAŁAC PACA – pałac w stylu barokowym wzniesiony pod koniec XVII wieku dla księcia Dominika Mikołaja Radziwiłła.
Wwybudowany na planie kwadratu otrzymał cztery pawilony-alkierze na narożach. W ręku Radziwiłłów pozostawał z małą przerwą do początku XIX w. W latach 1744-59 był własnością biskupa Andrzeja Załuskiego i jego brata Józefa. Odkupiony przez Michała Radziwiłła, dzierżawiony był w latach 1762-75 przez Michała F. Czartoryskiego. Częstym gościem w pałacu był król Stanisław August. W czasie powrotu z tego pałacu na Zamek 3 XI 1771 r. został porwany przez konfederatów barskich. W czasie okupacji pruskiej w pałacu mieścił się teatr, potem koszary i lazaret.
Zakupiony w 1825 r. przez generała Ludwika Paca został przebudowany przez Henryka Marconiego. Dawna barokowa budowla otrzymała teraz formę klasycystyczną z sześciokolumnowym portykiem w części środkowej. Wzniesiono ponadto boczne skrzydła i nowe pawilony od ulicy Miodowej. Pawilony te połączyła trójarkadowa, półeliptyczna brama. Na skrajnych arkadach znalazły się otwory wjazdowe, a w środkowej głęboka wnęka. Płasko rzeźbiony fryz nad arkadami, dłuta Ludwika Kaufmanna, przedstawia konsula rzymskiego Tytusa Flaminiusa ogłaszającego wolność miast greckich podczas igrzysk w Koryncie. Wiele zmian wprowadzono również we wnętrzach pałacu urządzając m.in. Salę Mauretańską i Gotycką. Za udział generała Paca w powstaniu listopadowym pałac wraz z majątkiem został skonfiskowany w 1835 r. W latach 1848-75 był siedzibą rządu Gubernialnego i wówczas przebudowano wnętrza. Od 1875 do 1939 mieścił się tu Sąd Okręgowy, To tu odbywały się głośne procesy lat międzywojennych: międzywojennych 1922 r. zabójcy prezydenta Gabriela Narutowicza i w 1931 r. proces brzeski.
Dużym zniszczeniom uległ pałac w 1944 r. Odbudowany w latach 1947-51 według projektu Henryka Białobrzeskiego i Czesława Konopki posiada tylmanowska fasadę od strony ogrodu i fasadę Marconiego od strony dziedzińca.