PAŁAC PREZYDENCKI W WARSZAWIE – jest największym warszawskim pałacem. Decyzję o budowie na miejscu starego dworu pałacu godnego pozycji wielkiego magnata podjął w 1643 r. hetman wielki koronny stanisław Koniecpolski. Był to pałac barokowy, pierwszy w Warszawie z ogrodem typu włoskiego schodzącym aż do przystani dla statków na Wiśle. W 1659 syn Aleksandra, Stanisław, sprzedał go hetmanowi polnemu i marszałkowi wielkiemu koronnemu Jerzemu Sebastianowi Lubomirskiemu. Lubomirscy też długo w nim nie mieszkali. Już w 1674 roku, na 144 lata, stał się warszawską siedzibą Radziwiłłów z linii Nieświeskiej. W tym okresie słynął jako miejsce organizowania koncertów, przedstawień teatralnych oraz hucznych bali, na które zapraszana była cała polska i litewska magnateria. Radziwiłłowie rozbudowywali i upiększali pałac. W latach 1768-1778 został zaadaptowany na teatr, a swoją specjalną lożę miał król Stanisław August Poniatowski.
Był też miejscem debat politycznych – w latach 1791-1792, podczas obrad Sejmu Wielkiego, w pałacu obradowało pierwsze polskie stronnictwo polityczne Zgromadzenia Przyjaciół Ustawy Rządowej.
W 1818 roku. Pałac został kupiony przez rząd Królestwa Kongresowego i zaadoptowany na siedzibę Namiestnika. Wtedy zamieszkał tu generał Józef Zajączek. Rok 1818 to także początek przebudowy pałacu na styl klasycystyczny. Rozbudowano skrzydła Pałacu i dociągnięto je do ulicy, ustawiono kamienne lwy. W tej postaci gmach przetrwał do dziś.
Odkąd w Pałacu zamieszkał namiestnik Józef Zajączek, do Pałacu przylgnęła nazwa Namiestnikowski, poimo że Zajączek był jedynym mieszkającym tam namiestnikiem, a po jego śmierci w 1826, przez okres zaborów Pałac pełnił róże funkcje. W okresie powstania listopadowego mieszkał w nim dyktator powstania gen. Józef Chłopicki oraz rezydował Rząd Narodowy.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Pałac został odnowiony i stał się oficjalną siedzibą premiera i rządu. Boczne skrzydła zajmowało Prezydium Rady Ministrów, zaś gmach główny wykorzystywany był do celów reprezentacyjnych.
W 1918 pałac został odnowiony i stał się oficjalną siedzibą premiera i rządu. Boczne skrzydła zajmowało Prezydium Rady Ministrów, zaś gmach główny wykorzystywany był do celów reprezentacyjnych.
Okres II wojny światowej Pałac przetrwał wyjątkowo bez większych uszkodzeń, aczkolwiek jego wnętrza zostały przez Niemców przebudowane na centralną niemiecką placówkę społeczno-kulturalną wraz z luksusowym hotelem i kasynem, nazwaną Deutsches Haus.
Już w kilka lat po wojnie, po przebudowie, Pałac na nowo mógł stać się siedzibą premiera i Rady Ministrów. Funkcję tę wypełniał do lat 90-tych XX wieku. W tym okresie był świadkiem wielu wydarzeń o kluczowym znaczeniu dla najnowszej historii Polski i Europy.
W 1955 roku w pałacu podpisany został Układ Warszawski, a w grudniu 1970 – układ o normalizacji stosunków pomiędzy Polską i Republiką Federalną Niemiec.
Od 6 lutego do 5 kwietnia 1989 roku w Pałacu toczyły się obrady „Okrągłego Stołu”.
W roku 1990 rozpoczął się gruntowny remont pałacu z przeznaczeniem na siedzibę Prezydenta RP i jego kancelarii. Od tego czasu pałac posiada oficjalną nazwę – Pałac Prezydencki.